به بهانه توقف در ساخت برج هنر ایلام

برج هنر ایلام؛ از سکوت دیوارها تا صدای امید

✍مریم داری پور

🔰«مکان» ها صرفاً یک فضای فیزیکی نیستند، بلکه بازتابی از اولویت‌های یک جامعه اند. در ادبیات شهرسازی فرهنگی، مکان‌های هنری را «سرمایه‌سازان اجتماعی» می‌نامند؛ نقاطی که در آن تضادها رنگ می‌بازند و پیوندهای انسانی بازسازی می‌شوند.

🔰امروز در ایلام، با بنایی روبرو هستیم که در تلاقیِ «ایده‌های باشکوه» و «گرد و غبار فراموشی» متوقف شده است؛ جایی که گویی هنر در جدول اولویت‌ها، جایگاه مورد انتظارش را نیافته است.

🔰*برج هنر ایلام* در سایه‌سار درختان میدان شهدا، فراتر از یک پروژه عمرانی، یک «ضرورت زیست‌محیطی-روانی» است.

🔰در سال‌های اخیر که خود را به قطره‌ای از دنیای شگفت‌انگیز «تاب‌آوری» وصل کردم، اندوخته‌های کوچکی به دست آوردم و آموختم که تاب‌آوری تنها به معنای تحمل سختی‌ها نیست، بلکه هنرِ بازگشتن از سقوط و تبدیلِ زخم‌ها به بال است. آموختم که انسان و جامعه برای تاب‌آوردن، به تکیه‌گاه‌هایی نیاز دارند که در لحظات سخت، به آن‌ها معنا و آرامش ببخشند.

🔰در همین راستا و در تحلیل‌های مربوط به «تاب‌آوری شهری»، فقدان مکان‌های تعاملی مستقیماً با افزایش آسیب‌های اجتماعی و کاهش نشاط شهروندان در ارتباط است. وقتی جوانان ایلام، گوشه‌ای برای آرامش، ابراز وجود و تعاملات خلاقانه نداشته باشند، هنر از یک «نیاز» به یک «آرزوی دوردست» تبدیل می‌شود. رها کردن این بنا در میان هیاهوی تبلیغات و دایره‌های بسته، در واقع بریدن شریان‌های ارتباطی نسل« زِدی »است که تشنه‌ی دیده شدن اند.

🔰تصور کنید این مکان، به جای سکوت، صدای «خلق کردن» بدهد؛ جایی که هنر از حالت «برگزیده و خاص» خارج شده و «در دسترس همگان» قرار گیرد؛ یعنی محفلی که هنرمند «گمنام» بدون نیاز به واسطه‌های قدرت، در کنار هنرمند« نامدار »قرار بگیرد. جایی که دختران هنرمند ایلام، نه در انزوای اتاق‌هایشان، بلکه در بازاری از دست‌سازه‌ها و خلاقیت‌ها، هویت اقتصادی و اجتماعی خود را باز یابند و شعر و موسیقی، از دیوارهای این برج به هر کوی و برزن ایلام جاری شود.

🔰تکمیل برج هنر، تنها یک اقدام اجرایی نیست، بلکه یک «تراپی اجتماعی» است. این بنا می‌تواند به «مرکز بازتوانی نشاط» در قلب شهر تبدیل شود؛ مکانی که در آن استرس‌های شهری با رنگ و موسیقی درمان شود و تاب‌آوری روانی شهروندان در برابر فشارهای زندگی ارتقا یابد.

🔰زیرساخت‌های هنری، هزینه نیستند، بلکه «بیمه»‌ای در برابر آسیب‌های اجتماعی‌اند. بیایید برج هنر را از وضعیت «بنای مغفول» به «قطب تولید امید» تغییر دهیم. اجازه دهید این برج، نه نمادِ وعده‌های نیمه‌تمام، بلکه نمادِ پیروزی هنر بر نگاه‌های محدود باشد. ایلام امروز، بیش از هر چیز، به یک «خانه مشترک» برای آرامش و خلاقیت نیاز دارد.